Ik durf niet mijn schouders laag
want voetstappen
in een echt huis
wat leeg was en een toekomst had
nu zeg maar gerust honderden
vertrapten vormen zien in de wolken
grassprieten kauwen, een kop thee voor
onzichtbare gasten
de tochtgaten blazen wereldleed de doorzon in.
De wereld zou stil zijn.
Klagers zouden zwijgen
je mond mocht je houden.
